It Is Easy Ministries Divine moments
Video

God's wonderdaden

Verslagen van de machtige genezingen die God gedaan heeft in de meetings

Wereld Verslagen

Getuigenissen van mensen die door God aangeraakt werden.

Europa

Getuigenis uit Nederland

Deze getuigenis-brief is van Lucie van E-V, uit Nederland.

Getuigenisdatum: april 2006

Genezing van een bedlegerige vrouw

Beste Pastor Victor, Pastor Judith en jullie kinderen.

Ik dank de Heer en ook jullie, voor de prachtige week van onderwijs in bediening en gebed.

We zien uit naar juni 2006 en met Gods genade ontmoeten we jullie dan weer.

Het was de maandag nadat jullie vertrokken waren.

Mijn werk belde, of ik een speciaal geval wilde aannemen. Er werd gevraagd of ik een moeder wilde helpen, die de afgelopen 3 maanden in een rolstoel had gezeten, vanwege problemen met haar bekken en/of onderrug.

Ik ben kraamverzorgster, dat is de zorg voor moeder en kind. Ze sturen me naar pasbevallen moeders, die hulp nodig hebben.

Normaal werk ik 7 dagen achter elkaar en heb ik daarna een tijdje vrij. Mijn 7 daagse schema eindigde op donderdag. Toen vroeg mijn baas of ik 2 dagen extra wilde werken, om het over te nemen van een collega die die dagen niet kon werken. Mijn baas dacht dat het speciaal iets voor mij zou zijn vanwege mijn mate van ervaring.

Toen ik arriveerde bij deze pasbevallen vrouw, zat ze in een rolstoel, zoals ze al 3 maanden had gedaan.

Mijn collega was al een week bij hen geweest. Maar vanwege haar conditie kreeg ze 2 dagen extra hulp, bovenop de hulp die we gewoonlijk geven in een normale bevallings-situatie.

"O, Heer" dacht ik "hebt u al een eerste geval voor mij?"

Toen vertelde mijn verstand me meteen: "Kijk niet naar wat jij ziet, maar naar wat Jezus ziet. Hij leeft in mij. Hij heeft het geloof voor jou, als jij in Jezus gelooft."

Ik vond dit onderwijs van de Heer zo waardevol. Ik vroeg Hem: "Wilt U een opening geven, zodat deze nieuwe moeder U ook kan leren kennen?"

Ik was opgewonden om erheen te gaan en te zien wat de Heer voor deze vrouw kon doen. Ik dacht aan zelfstandig en vrij lopen, buiten haar huis. In mijn oren klonk wat Pastor Victor en Judith zeiden: "Bid en kijk wat de Heer aan het doen is, bid dat Hij aan mij laat zien wat Hij ziet, en dat de Heer tot me spreekt."

Dus op dinsdag deed haar man de deur open en een kleine jongen van 2 jaar verwelkomde me. Boven lag de vrouw in bed, vol verwachting. Ze zag erg bleek.

Ze vertelde me dat ze niet in staat was om te lopen, sinds 3 maanden. Haar bekken was pijnlijk en ze kon haar benen niet optillen. Ze had er helemaal geen controle over.

Vanwege haar zwakke bekken en het feit dat ze zwanger werd, wisten de doktoren niet zeker wat de oorzaak was. Ze dachten dat er ook een probleem kon zijn met haar onderrug. Ze kon zichzelf niet aankleden, niet uit bed komen, niet uit een stoel opstaan. Ze was overal bang voor, omdat alle bewegingen, die wij normaal maken zonder na te denken, haar veel pijn bezorgden.

Dat niet alleen, ook haar spieren verkrampten. Maar ze was blij me te zien en vertelde me haar hele verhaal, inclusief de bevalling van een gezonde, kleine jongen. Ze vertelde dat ze tijdens de bevalling het gevoel had "dat er een engel op mijn schouder zat."

Dit was de opening waar ik de Heer om gevraagd had. Dank U, Heer. Ik vroeg haar: "geloof je in Jezus?" Ze zei: "Nee, niet echt, maar ik heb een vriendin, zij verteld mij erover en bidt voor mij, maar ik geloof niet."

Ik vertelde haar dat ik in Jezus geloof en niet zonder Hem kan leven.

Toen hielp ik haar uit bed. Ze hield me met beide handen heel stevig vast. Zo kon ze haar voeten beetje bij beetje bewegen. Ze trilde over haar hele lichaam.

Haar hele lichaam had een ongezonde, witte kleur.

Langzaam lukte het haar naar de douche te gaan, waar ze zelf even kon staan. Ik bracht haar pasgeboren zoon bij haar en legde hem in haar armen. Nu kon ze al haar aandacht aan haar zoon geven. Ze genoot er erg van.

Daarna droogde ik haar af met een handdoek. Ze kon haar benen nauwelijk optillen. Een voor een bewoog ze terug naar haar bed.

Toen vroeg ik haar: "Zal ik je masseren?" Dat vond ze fijn. Ze vertelde dat haar fysiotherapeut weigerde om iets voor haar te doen. Ze belde hem na de geboorte en hij wilde haar niet helpen. Daarom belde ze een ander, en ook die weigerde haar te helpen.

Ik begon met masseren, het duurde 3 uren. In die tijd leidde de Heer me in het vertellen van de blijde boodschap.

Ondertussen bad ik dat haar spiercellen en haar hele lichaam hersteld zou worden, om kracht terug te brengen, net zoals God ze geschapen had, zoals geschreven staat in Jeremia, in Jezus' naam. Ik had nieuwe zalfolie meegenomen van huis, zoals jullie ons leerden, "Elke dag verse olie".

De vrouw luisterde als een kind en was heel blij.

Na de massage sliep ze een uur. Ze vertelde dat haar hele lichaam een tintelend gevoel had.

Na de massage sliep ze een uur. Ze vertelde dat haar hele lichaam een tintelend gevoel had.

Nadat ze wakker werd, stond ze op. Terwijl ze nog steeds mijn handen vast hield, liep ze met grotere stappen.

Toen begon ze te lopen, terwijl ze vooruit keek, zonder mij vast te houden. Ik liep vlak voor haar. Toen liepen we naar beneden, achteruit, een voet tegelijk.

Beneden merkte ik dat ze haar armen niet bewoog, zoals anderen dat doen bij het lopen. Toen ik er 9,5 uur was, kwam haar man thuis. Toen ik wegging vroeg ik hem de kinderwagen uit de garage te halen, want hij was als enige lang genoeg om hem te pakken.

Hij beloofde dat te doen en ik ging naar huis en liet haar achter bij de Heer voor verder herstel en slaap, die nacht. Ik was benieuwd wat God die nacht voor haar zou doen.

De verwachting die we beiden uitgesproken hadden, was dat ze de volgende dag alleen zou lopen. Ze was verheugd en toonde nieuw geloof.

De volgende ochtend vond ik een hele nieuwe dame. Ze had kleur op haar gezicht, een prachtige lach en stralende ogen, vol van verwachting. Ze had de hele nacht geen spierpijn gehad en ze had een diepe, herstellende slaap ervaren.

We begonnen met het oefenen van traplopen, naar boven,vooruit kijkend en zonder hulp. Ik keek naar haar en dacht: "Heer, ze gebruikt haar armen helemaal niet." Op dat moment begonnen haar armen op en neer te bewegen. Zelfs haar heupen draaiden in een mooi ritme. We waren zo blij!

"Ik dank U, Heer" zeiden we samen. Ik vertelde haar dat ik voor haar had gebeden en dat ik benieuwd was om te zien wat de Heer voor haar gedaan had.

Ik vertelde haar ook dat ik wist dat Hij mensen wil genezen en dat Hij de macht heeft om het te doen. Ze antwoorde dat ze kon zien dat ik christen was en dat ze datzelfde ook bij haar vriendin kon zien. Wat ze zag was het Leven van Jezus in ons leven. Ik antwoordde haar: "Wat je nu ziet, is Zijn leven in jou."

Ze was verbaasd. Ik ging door: "De Heer heeft gewerkt door jou vriendin. Hij zaaide zijn zaad en ploegde het op deze manier. Hij heeft mij gestuurd om jou te laten zien, wat echt leven is in Christus en om te laten zien wie bevoegdheid heeft over jou lichaam. Ik gebruikte wat ik tijdens de School of Ministry and Prayer had geleerd en kon haar erover vertellen.

Opnieuw konden we moeder en baby douchen. Toen ik haar weer ging masseren, kon ik haar vertellen over de Heer. Ik merkte dat haar spieren minder stijf waren als eerst. Na 2 uren masseren sliep ze een half uur. Daarna gingen we naar beneden. Dat ging veel beter als de vorige dag. Ze kon haar benen nu veel beter optillen.

De kinderwagen was nog niet klaar, zei haar man, want de banden moesten nog opgepompt worden. Hij adviseerde ons de rolstoel te gebruiken.

"Nou, nee" zei ik, "die gebruiken we niet meer." God had iets veel beters in gedachten, we zouden gaan lopen, zelfstandig en zonder hulpmiddelen.

God weet het zoveel beter.

We gingen naar buiten, zonder iets mee te nemen waarop ze zou kunnen leunen. En ja, haar armen bewogen weer mee, en de "swing" kwam terug. Ze kon ongeveer 10 meter de straat op en neer lopen.

Ze vertelde dat het heel anders voelde dan binnen in haar huis. Haar oudste zoon van 2 jaar, was erg blij om zijn moeder te zien lopen.

MMijn baas had me daar 2 dagen heen gestuurd, dit was mijn laatste dag.

Omdat ik zag wat de Heer in 2 korte dagen voor haar had gedaan, dacht ik dat ik haar nu niet alleen kon laten. Ik overlegde met haar de mogelijkheid om de volgende dag terug te komen, zonder die te declareren. Ze accepteerde dit, haar man was gereserveerd.

De volgende ochtend om 11 uur ging ik naar haar toe, samen met de Heer. Toen ik binnenkwam begroette ze me, al lopend, zonder hulp. Toen ze ging zitten zwaaide ze haar benen over elkaar. Ze was blij me te zien en ze was verrast en opgewonden, omdat ze dat eerst niet kon. Daarna vertelde ze me dat haar hele lichaam anders voelde als ooit tevoren. Het was een opgewonden gevoel.

Nu vertelde ik haar, dat de Heer autoriteit genomen had over haar hele lichaam en dat de Heilige Geest haar verder zou helpen, als ze Jezus in haar hart zou aannemen. "Heb je een Bijbel?" vroeg ik haar. "Nee, maar ik kan er wel een van mijn vriendin krijgen, die heeft er meerdere."

"Kan je met de computer omgaan?" vroeg ik. Ze antwoordde: "Oh, ja!" Toen gaf ik haar de "It is easy" website en de Engelse Bijbel op de site. Ik vroeg haar ook eerst te bidden, dat de Heilige Geest haar elke dag zou helpen. Ook gaf ik haar het kleine it is easy boekje, om iedere dag te lezen.

Daarna wilde ik haar masseren, maar tot mijn verbazing waren al haar spieren in soepele en goede vorm.

Ik maakte haar duidelijk dat ik niks kon doen, omdat de Heer haar hele lichaam hersteld had. Ook de grote plek op haar rug was verdwenen. Dank U, Heer. Daarom vertelde ik haar, dat we nu naar buiten zouden gaan voor een flinke wandeling.

Ze kon haar benen bewegen en door haar knieën buigen op en neer, zonder problemen. Zo liepen we de trap af. In de kamer legde ik haar zoon in haar armen. Dit was de eerste keer dat ze met haar zoon in haar armen kon lopen.

Haar man was in de keuken aan het bellen en zag haar aankomen, met de baby in haar armen, swingend met haar schouders en heupen. Zijn mond viel open, vreugde sprak uit zijn gezicht en zijn ogen.

HHij vertelde de persoon aan de lijn dat hij later terug zou bellen omdat zijn vrouw naar hem toe kwam lopen, en hij hing op.

We gaven de baby aan zijn papa en zeiden dat we naar buiten zouden gaan, om iets te laten zien. Buiten liepen we 6 keer verder dan daarvoor. Haar hoofd omhoog, vooruit kijkend. Toen kwam ze er achter dat ze ook achteruit kon lopen. Zoals zoveel mensen dacht ik dat dat normaal was, maar voor haar was het een hele nieuwe ervaring.

"Nu gaan we springen," zei ik. Ze leek een beetje bang, maar ik zei dat met de Heer alles mogelijk is en dat ze nooit bang hoefde te zijn. Dus sprong ze. Alle problemen waren weg.

Haar man en baby keken toe, vanuit het huis en hij zag wat zijn vrouw weer kon doen. Hun 2-jarige zoon rende uit het huis naar buiten, in de armen van zijn moeder.

Ik gaf haar mijn telefoonnummer met de belofte dat ik zou antwoorden, wanneer ze vragen had. Toen ging ik naar huis. Het was die dag 15 april, onze trouwdag, dus het was ook een groot geschenk van God voor mij. Nu weet ik dat ik in Zijn hand geschreven ben. Dank U, lieve Heer. Jezus is mijn Heer.

Dank u, pastors Victor en Judith voor de lessen die jullie ons gaven!

Shalom

Lucie van E-V.

Wij willen graag iedereen, die voor ons bidt, bedanken.

En boven alles danken we onze Hemelse Vader, Jezus Christus en de Heilige Geest voor de machtige werken, die ze door ons heen doen.

Laat het ons alstublieft weten als U in één van onze diensten bent genezen, schrijf ons.

Revs. Victor & Judith Emenike